Ketika mataku terpejam
dalam kegelapan jiwaku berkelana
aku kira hanyalah lamunan
dengan menyebut AsmaMu pelan-pelan
tubuhku bergetar
berguncang hebat
seakan separuh nyawaku keluar
meninggalkan ragaku mengambang di angkasa
aku mencoba tersadar
tapi memang bukan mimpi ataupun hayalan
dalam kesadaran yang sempurna
tapi ragaku bergetar semakin hebat
semakin aku mencoba tersadar
semakin aku tak berdaya
semakin lirih ku sebut AsmaMu
semakin diri ini terbelah dua
mata terpejam
lisan terbungkan
tapi aku sadar aku ada
dengan kesadaran kehendakku
aku berharap menuju kehadiratMu
memelukMu
melepas rindu
mengagungkan AsmaMu
dalam cahaya dan jalanMu
tapi aku tak berdaya
menembus tiraiMu aku tak kuasa
aku lemah
aku lelah
kemudian ku buka kelopak mata
aku sadar aku bukan siapa-siapa
tapi aku tahu
merinduMu bukan sia-sia.
Yatie adikku wong ayu, Iki lho arloji sing berkarat kae. Kulinakna nganggo, mengko sawise sesasi rak weruh endi sing kok pilih: sing ireng, apa sing dek mau kae, apa karo-karone? Dus: mengko sesasi engkas matura aku (Dadi: senajan karo-karone kok senengi, aku ya seneng wae). Masa ora aku seneng! Lha wong sing mundut wanodya pelenging atiku kok! Aja maneh sekadar arloji, lha mbok apa-apa wae ya bakal tak wenehke. Tie, layang-layangku ki simpenen ya! Karben dadi gambaran cintaku marang kowe kang bisa diwaca-waca maneh (kita baca bersama-sama) ing tembe jen aku wus arep pindah-omah sacedake telaga biru sing tak ceritake dek anu kae. Kae lho, telaga biru ing nduwur, sak nduwure angkasa. Coba tutupen mripatmu saiki, telaga kuwi rak katon ing tjipta! Yen ing pinggir telaga mau katon ana wong lanang ngagem jubah putih (dudu mori lho, nanging kain kang sinulam soroting surya), ya kuwi aku, — aku, ngenteni kowe. Sebab saka pangiraku, aku sing bakal ndisiki tindak menyang kono, — aku, ndisiki ko...
Komentar